Fietsen

Tweebenen.nl

BAM!! Gemiddeld 33,7 km per uur. Dat moet een persoonlijk winterrecord zijn. Nieuwe ketting erop, fiets flink gepoetst. De Stages powermeter voorzien van een nieuwe batterij (kolereding hapert nog steeds). Droog wegdek, een sluimerend winterzonnetje, klein beetje wind: ideale omstandigheden voor een rondje Beemster. Voor het eerst weer op de Canyon, sinds heul lang. Op de een of ander manier pak ik het oude Stevens-beestje als ik fiets met knieblessure. Omdat het dan toch niet hard kan, of zoiets.

En nu kon het wel. Bij het warm fietsen werd ik ingehaald door een vijftig-plusser die flink door reed. Maar heel groot werd de afstand niet en het motiveerde mij ook wel om stevig aan te zetten. Toen het tempo van mijn haas omlaag ging haalde ik hem bij. Van Hobrede tot Oosthuizen bleef hij in mijn wiel. Daar ging ik linksaf en hij niet. Mijn gemiddelde stond op 33 per uur, terwijl de wind schuin tegen was. Daarna lukte het om het tempo 43 km lang vast te houden.

Laatste keer dat ik in een eenzaam rondje zo hard gefietst heb was in juni. De dag daarna lag mijn knie finaal in de kreukels. Maar dat was nog in het eenbenige tijdperk. Nu fiets ik met twee benen. Dus ik hoop op een betere afloop. En anders heb ik in ieder geval één winterse dag in januari heel erg genoten.


Rondje Wijk aan Zee

Zon, wind en hagel. Op een winterse dag tussen kerst en oud en nieuw. Eindelijk weer pijnvrij geniet ik van elke kilometer. Het zijn er 77 deze keer. Van hagel word je niet nat, dat scheelt. Een oud en vertrouwd rondje door de duinen. Bij Wijk aan Zee linksaf, terug dwars door Zaandam. Ik bewonder veel te dure auto’s in Poelenburg. Met verzuurde benen zet ik nog even aan vlak voor het bochtige stukje in het Twiske. Wind mee bereik ik een topsnelheid van net geen 50 km per uur. Dat kan harder. Op Zwift verpulverde ik dinsdag nog mijn record op de sprint met 816 Watt. Bijna 150 Watt meer dan mijn vorige maximale vermogen, van toen ik nog in topvorm was. En dat na bijna een jaar blessureleed. Dat verschil is het resultaat van vier maanden onafgebroken twee keer per week krachttraining in de sportschool. Dodelijk saai, maar mijn linkerbeen doet weer mee. Mijn kuit heeft weer vorm en lijkt weer op een kuit. En toch is de kracht nog amper de helft van mijn goede rechterkant. Het gaat lang.zaam. Nog drie maanden stug volhouden en ik ben klaar voor mijn beste seizoen ooit.

Ik kan weer fietsen

Durf het bijna niet hardop te zeggen, MAAR IK KAN WEER FIETSEN!!! Na ruim zes weken blessureleed. Dat was wel even slikken. Als je gewend bent om elke week gemiddeld 225 km te fietsen, gemiddeld 8 uur per week op de fiets te zitten en al twee jaar lang 10.000 km per jaar fietst.

Als ik met Ellen een weekje op vakantie ben, dan heb ik het al zwaar na drie dagen. Dan moet er toch echt ergens iets gevonden worden waarop ik een stukje kan fietsen. Onmiddellijk! Een antieke mtb of piepende krakende toeristenfiets, als er maar gefietst kan worden. Na zes weken blessureleed piep ik wel anders. Ik raak totaal van slag. Ik wordt chagrijnig, heb minder energie en mijn eetpatroon begrijpt mij niet. Als je blijft eten wat je gewend was kom je per week wel een kilo aan, omdat je al die calorieën niet meer verbrandt. Daar ben ik te ijdel voor, dus zit ik al een paar weken aan de bonen, sla, linzen, rauwkost en meer van die gezonde bende zonder koolhydraten. Best lekker. Zeg ik vooral om mijzelf te overtuigen. lees verder >>

Buiten fietsen met de OKP

Zwift is leuk, maar buiten fietsen is nog veel leuker. Zeker op zondag, met de Oostzaanse kerkploeg. Die zo heet, omdat er wordt verzameld bij de kerk in Oostzaan. Maar dat is logisch. Verslag van een heroïsch ritje. In opdracht van Paul, want volgens Paul schrijft de winnaar het verslag.

Vandaag heb ik de kerk niet gezien. We verzamelden met de Purmerendse bende bij de Melkwegbrug. Om stipt 9.30 uur vertrokken Renzo, Percy, Peter en ik richting Oostzaan. Via de Melkweg richting Purmerland en ergens bij een fietsviaduct moet ik door glas zijn gereden. Terwijl de rest doorfietste had ik ongeveer 20 minuten de tijd om mijn binnenband te vervangen. Ik haalde een scherp stuk glas van bijna een centimeter lang uit mijn band. Met een klein rotpompje duurde het tien minuten voordat ik de nieuwe band enigszins op spanning had gekregen. Ondertussen was Olaf aan komen rijden. Vanwege een blessure zou Olaf met de B-ploeg meerijden. Maar hij bedacht zich en we reden samen richting Oostzaan. Vlak voor Oostzaan kwam het peloton aangeraasd, ze hadden er zin in. We hadden maar net genoeg tijd om te keren en moesten even flink aanzetten om te kunnen volgen. lees verder >>

Zwiften

Als ik thuis kom van werk is het donker. Ondanks goede verlichting op de racefiets vind ik het niet prettig om in het donker te fietsen. Ook de kou maakt het minder aantrekkelijk om op de fiets te stappen. Drie lagen fietskleding, muts, col, handschoenen en overschoenen, voordat ik ben aangekleed ben ik een half uur verder. En als ik na zo’n winterse tocht thuis kom ben ik soms zo verkleumd dat het de rest van de dag duurt om weer op te warmen. Op zoek dus naar een alternatief.

Ik heb vroeger ooit eens een hometrainer gehad. Na een half uur op dat kreng had ik het dan helemaal gehad. Daar hielp geen muziek of televisieserie tegen, ik vond het doodsaai. Maar nu is er Zwift en stap ik iets minder noodgedwongen op de Tacx. Sterker nog, ik geloof dat ik er een beetje verslaafd aan ben. Gameverslaafd dat is. Zwift is een virtuele fietswereld, een computergame die je koppelt aan je Tacx via ANT+ of Bluetooth. Je tegenstanders komen van over de hele wereld, van Japan tot Nieuw Mexico en van Zweden tot Zuid Africa. Net als jij zitten ze zich op een zolderkamer in het zweet te trappen. lees verder >>

De ANWB is de weg kwijt

Net naar de kust gefietst, en weer terug, met overnachting in het schilderachtige Slot Assumburg in Heemskerk. Ik had geen vast plan, gewoon fietsen en we zien wel waar we uitkomen. Met slechts een grove kaart van de omgeving op mijn stuurtas, was ik veelal afhankelijk van de bewegwijzering. Ik had bedacht om de knooppuntenfietsroutes te gebruiken. Slecht plan! Bij de knooppuntenroute fiets je – logisch – van knooppunt naar knooppunt. Bij elk knooppunt kan je kiezen uit twee of meer knooppunten om naar toe te fietsen. Bordjes met pijl en het nummer van het knooppunt waarvoor je gekozen hebt, geven de richting aan. Ondanks mijn staat van opperste concentratie miste ik op de eerste 20 kilometer al een paar keer de juiste afslag. Bordje niet gezien of was het er simpelweg niet? Ik heb een hekel aan terugfietsen dus vooral doortrappen. De omweg nemen we maar voor lief. Bij het pontje van Akersloot had ik het helemaal gehad met de knooppunten. Aan de overkant aangekomen kon ik links- of rechtsaf. Maar volgens het bordje moest ik voor knooppunt 54 toch vooral… rechtdoor fietsen. GVD! Knooppunten afgezworen, over op de good old rood met witte richtingaanwijzers die naar een plaats verwijzen met vermelding van de afstand. Op de landweggetjes gaat dat nog goed. Maar owee als je in een dorp komt met meer dan tien inwoners, dan kom je op een woonerf en zijn ze ineens verdwenen die oude vertrouwde bordjes. Of een paar grapjassen hebben de pijl de verkeerde kant op gericht. Waarom in hemelsnaam worden die dingen op een ronde paal gemonteerd? Met beugels en bouten nota bene, las het dan tenminste onwrikbaar vast.

Uiteindelijk kwam ik bij de kust de LF wegwijzers tegen. Die afkorting staat denk ik voor Langeafstand fietsroute, want dat is wat het is. De routes worden veel gereden door fanatieke fietsers op doorreis. Ik hoopte daarom om een wat meer consequent uitgezette bewegwijzering. Tevergeefs ook hier weer herhaaldelijk de weg kwijtgeraakt. Nu zelfs af en toe teruggefietst omdat ik gewoon niet kon geloven dat het bordje bij de zoveelste T-splitsing er niet was. Maar check, dubbel check, ook de bewegwijzering van de langeafstandroute zuigt big time.

Worden die routes wel onderhouden? Ik kan het me niet voorstellen. Ook vermoed ik dat pennenlikkers van achter hun bureau de bordjes bestellen. Even met Google Maps kijken hoe het er ongeveer uitziet, nummer en pijltje invoeren in het systeem, printopdracht verzenden, klaar. Co de wegwijzerboswachter neemt ze mee in zijn fietstassen en hangt ze precies daar waar zijn baas de pennenlikker ze heeft bedacht. Hij dacht nog, wat raar, maar zijn baas en zijn pc zeggen dat het klopt dus wie is hij om moeilijke vragen te gaan stellen. *zucht*

Damloop 2010

Met de fiets in de trein naar de Damloop in Zaandam. Te weinig tijd en te veel wind om er heen te fietsen. Handig om tussen parcours en finish heen en weer te kunnen fietsen. Drie vriendinnen die om 11.30 uur startten, drie vrienden om 14.45 uur, dat betekent alles behalve ontspannen langs de kant staan.

Zoeken naar de snelste route vanaf het 15 km punt naar de finish, fietsen parkeren en rennen om nog een laatste glimp van de helden op te vangen en met een beetje mazzel op video vast te leggen. Tussendoor snel een bakkie pleur (ze komen van heinde en verre naar Zaandam) in een donkerbruine Jordanees café, waar om klokslag twaalf, mannen met kunstgebitten die dronken meelallen met wannebe manke Nelis. Verder op de route: één satékroket, tosti ham-kaas en twee Palmpjes. Oversteken onder de brug door (logisch!) om naar de andere kant van het parcours te komen, fietsen tillen, trap af, trap op, doorfietsen, slalommen naar het station. Net als bij de heenreis een lange file bij de lift, die vermomd is als pisbak. Kokhalzend de lift uit en met veels te veel mensen wachten op het perron. Ach zo, vandaar. De trein naar Alkmaar, die trein, die rijdt niet vandaag, vanwege een technische storing. “De eerstvolgende trein is de stoptrein naar Enkhuizen”, klinkt er haast onverstaanbaar uit de speaker. Aah! Mooi. Met gevaar voor eigen leven over het perron gewheelied, tussen de sluitende treindeuren heen gesprongen. *zucht*

Na ruim een kwartier naderen we Purmerend, harder dan ik gewend ben. WTF! hij gaat niet stoppen! De trein raast station Weidevenne voorbij, maakt een schijnbeweging, remt af en geeft vol gas om dan ook de stations Purmerend en Overwhere voorbij te schieten. Een trein vol verbaasde Purmerenders stapt uit in Hoorn. Bleek pas vanaf Hoorn een stoptrein te zijn. Treintje weer terug naar Purmerend, check, dubbelcheck, ja is echt de stoptrein, vanaf Hoorn. Strompelend op de fiets van het station naar huis. Moe, maar voldaan. Volgend jaar loop ik wél van dam tot dam, veel relaxter.

Photo of the Day – National Geographic

Tour de France, Paris

Archief