Dirk Zijn

Archive for the ‘Man en vrouw’ Category

(opklikken)

Met een persoonsgebonden budget (pgb), kopen mensen met een handicap zorg in naar behoefte. Als de geleverde diensten niet naar wens zijn, dan kopen ze die ergens anders in. Deze emancipatie van de gehandicapten heeft een keerzijde. Het geeft de gehandicapte macht in zijn rol als werkgever, en die macht kan worden misbruikt. In de Volkskrant een artikel over seksuele handelingen in de zorg.

(…) Aanleiding is een incident met een studente verpleegkunde (24), die samen met een verzorgster naar een gehandicapte man ging. Tot haar verbazing begon de verzorgster de man na het wassen te bevredigen, zo vertelde ze NU’91. Ook zou zijn gezegd dat dit normaal was en dat al zijn verzorgsters dit deden.

Geweigerd

‘Twee dagen later was ze weer bij de man en zag ze een andere verzorgster hetzelfde doen’, zegt Van Erp. ‘Toen werd haar gevraagd of zij het ook wilde doen. Dat heeft ze geweigerd. Daarop zei die man: nou, dan ben jij dus geen goede verzorgster.’

Daarmee was het meisje ook meteen haar baan kwijt, vertelt hij, omdat de man haar in had gehuurd via zijn persoonsgebonden budget (pgb).

Oei! Schrik! Dat dacht ik.
Maar niet iedereen is geschokt.

Per Saldo, de belangenvereniging van mensen met een pgb, vindt echter dat patiënten wel degelijk mogen vragen om seksuele handelingen, mits op de juiste plaats en tijd. ‘Het hoort niet tot de taken van verzorgenden, maar de vraag moet wel gesteld kunnen worden’, zegt woordvoerster Stans Damen. ‘Een verpleegkundige mag altijd weigeren. Maar als het op vrijwillige basis gebeurt, moet het kunnen.’

Ik vind het incident bizar, maar de reactie van Per Saldo slaat alles. Even naar de website van Per Saldo om te kijken of daar nog enige nuance wordt aangebracht. Niet echt. Ze blijven erbij: ‘de vraag om seksuele handelingen mag worden gesteld’. Ja. En als je weigert ben je je baan kwijt. Dat is machtsmisbruik. Dat heet seksuele intimidatie. Er zijn heel wat leidinggevenden voor minder de laan uitgestuurd. Wie ontslaat de gehandicapte?

Hoor je haast niks over. Vreemd. Bizar en extreem geweld in Suriname. Een dode en dertien gewonden bij massale rellen. Dat is nog tot daar aan toe. Maarrrr: zeker twintig vrouwen zeggen te zijn verkracht. Dat vind ik pas écht schokkend! Beestachtig. Hoe is zoiets in hemelsnaam mogelijk?!

”Tussen de honderd en vijfhonderd mensen hebben afgelopen nacht vernielingen aangericht en mensen mishandeld. Aanleiding is het overlijden van een inwoner van Albina, een Marron. Hij kreeg een woordenwisseling met een Braziliaan, waarna die hem met een mes neer stak.

De vlam sloeg in de pan en grote groepen mensen begonnen winkels te plunderen en in brand te steken. Ook een hotel waar buitenlandse vrouwen logeerden, werd binnengedrongen. Zeker twintig vrouwen zeggen te zijn verkracht.’

Artikel hier. De woede was gericht op Brazilianen en Chinezen. En ik maar denken dat we in Nederland een integratieprobleem hebben.

Update: zeven doden inmiddels, bericht BN DeStem.

LOL!

“Zorg dat je later nooit van je man afhankelijk wordt,” drukte mijn moeder me vroeger meer dan eens op het hart. Die raad kwam natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen. Zoals heel veel vrouwen van haar generatie had mijn moeder allerlei plannen gehad, maar die noodgedwongen moeten bijstellen. Toen namelijk bleek dat zij zwanger was, volgde ontslag. Een getrouwde vrouw met een kind hoorde thuis, achter het aanrecht. Zo ging dat blijkbaar in de provincie in de jaren zestig. Ambities werden voor het altaar met gouden ringen aan banden gelegd en anders wel gesmoord in de echtelijke sponde. Stand by your man.

Twintig jaar later kwam ik op de arbeidsmarkt terecht. Niemand ontsloeg mij omdat ik trouwde – het idee alleen al! Werkende vrouwen – eigen bedrijf, freelance, in loondienst, parttime – vond en vind ik maar heel normaal. Want het ís heel normaal. Er is geen enkele reden om vrouwen aan huis te kluisteren als ze dat niet willen – evenals er geen reden is waarom een man niet fantastisch voor de kinderen zou kunnen zorgen als hij dat liever doet. We leven niet meer in de oertijd. tegelijkertijd besef ik dat wat ik als basisrecht beschouw, een verworven recht is, dat we danken aan de doortastendheid en het werk of zelfs de strijd van de generaties vrouwen voor ons. lees verder >>

Tijd voor reclame. Mijn moeder heeft een boek geschreven en ik ben hartstikke trots op haar. Vijf jaar geleden was dat, maar nu heeft ze het vertaald in het Engels en zijn daarvan de eerste exemplaren geprint. ‘My Heaven on Earth’. Waar het over gaat? Ik schreef voor deze tekst voor de cover.

“Mijn hemel op aarde is het verhaal van een vrouw die, gevormd vanuit een degelijk rooms-katholiek gezin, de regels van de kerk strenger toepast dan de paus zelf. Ze komt daardoor in conflict met zichzelf en zoekt hulp bij een franciscaanse priester op wie zij verliefd wordt en met wie ze uiteindelijk trouwt. Dat is het begin van een lang en moeizaam proces van loskomen van het geloof. Het proces komt in een stroomversnelling als de vrouw via een leescursus theologie in aanraking komt met het feminisme. De worsteling met het geloof maakt plaats voor woede en ongeloof.”

Zie voor meer informatie de website van mijn moeder. Bestellen kan hier.

Om je dood te schamen. En zorgen voor betere faciliteiten voor kinderopvang heeft een sterk emancipatie bevorderend effect.
Regel dat!

“AMSTERDAM – Nederland scoort slecht wat betreft gelijke beloning van mannen en vrouwen die hetzelfde werk doen. Dat blijkt uit een onderzoek van het World Economic Forum. Nederland neemt op dit gebied de 81ste plaats in op een lijst (country profile Netherlands op pagina 146) die 134 landen telt. Vrouwen verdienen hier gemiddeld 26.207 Amerikaanse dollar, terwijl mannen op een jaarsalaris van 40.000 dollar uitkomen.”

Goed artikel van Marike Stellinga op Elsevier.nl. Check ook de laatste alinea over vrije keuze. Ze heeft met het artikel voor opschudding gezorgd op de redactie van GeenStijl.

“Als we niet aantonen dat vrouwen worden gediscrimineerd alvorens een quotum in te stellen, dan kunnen straks alle groepen in de samenleving die zich gediscrimineerd voelen om een topquotum vragen: migranten, homoseksuelen, gehandicapten, Friezen en Brabanders.

De top van het bedrijfsleven is geen plek voor sociale experimenten. PvdA, CDA en VVD zijn een samenleving aan het creëren waar mannen en vrouwen niet gelijk mogen zijn, maar gelijk moeten zijn. Kwalijke bemoeizucht.”

Vandaag gaat de documentaire ‘Samen spelen, samen delen’ in Amsterdam in première. De makers van de documentaire stellen terecht de slechte faciliteiten voor kinderopvang aan de orde. Door het magere aanbod van kinderopvang en verlofregelingen kiezen veel moeders voor kind in plaats van carrière. “Ook al heeft een vrouw enorm veel ambities, als zij moeder wordt blijkt het vaak behoorlijk lastig om het kind naar de opvang te brengen. Conclusie: de moeders hebben vaak niet eens de keuze om voltijd te werken.”

Dat vind ik een rare conclusie. Waarom kiezen vaders dan niet vaker voor hun kind?

Dirk Zijn liedje ’1 echt verschil’ probeert te overtuigen dat er maar één verschil is tussen mannen en vrouwen. Centimetertje of tien.

Er zijn verschillen. Natuurlijk zijn er verschillen. Zonder te willen generaliseren ga ik dat toch maar lekker doen. Je zou kunnen stellen dat vrouwen communicatief sterker zijn. Dat mannen toch echt minder doen in het huishouden. En als ze al wat doen dan is dat omdat hun vrouw of vriendin dat heeft voorgezegd. Mannen houden van mooie auto’s en vrouwen van gezelligheid. Mannen zijn meer door seks geobsedeerd. Dat soort clichés en waarheden als koeien.

Maar het is niet wezenlijk. Het idee achter mijn songtekst is dat veel van deze verschillen tijdgebonden zijn en dus onderhevig aan cultuurverandering. Zo ben ik er van overtuigd dat de tijd nog wel een keer komt dat ook de man zich verantwoordelijk voelt voor het huishouden. En mannen gaan het ook nog wel een keer leren om hun gevoel te uiten.

Toch bracht een gedachte mij laatst aan het twijfelen. Vrouwen klagen meer dan mannen. Hmm… is dat zo? Ik ken ook mannen die steen en been klagen. Alleen ze klagen wel anders, denk ik. En het zijn er minder.

Als mannen klagen dan is het vaak omdat ze denken dat ze het zelf beter weten. Als vrouwen klagen dan is dat vaak omdat een ander niet aan hun verwachtingen kan voldoen…

En dan blijft er van het wezenlijke verschil weer weinig over. Mannen zijn niet snel onzeker over zichzelf. Vrouwen hebben vanuit hun eigen onzekerheid hoge verwachtingen van een ander. Ook dit verschil zal zich in de loop van de jaren wel oplossen.
Update: ach ik lul ook maar wat, weet ik veel.