Politiek
Brandweerpost Beemster
Van een afstandje heb ik het gedoe rond de nieuwe brandweerpost voor de gemeente Beemster gevolgd. Het heeft voor nogal wat commotie gezorgd bij omwonenden. Zij vinden het ontwerp lelijk, de bakstenen te donker van kleur en de locatie verkeerd gekozen. Omdat het mijn interesse had gewekt – ik vond de afbeelding die in deze krant werd afgebeeld ook niet bepaald tot de verbeelding spreken – heb ik geprobeerd te achterhalen wanneer er in de gemeente Beemster over de brandweerpost zou worden gesproken. Via een bericht op Dichtbij.nl vond ik de agenda van de welstandscommissie. Ik klikte hoopvol door om te zien of de brandweerpost erop zou staan. Het bestand met de agenda leek nog het meest op een scan van een verfrommelde fax. Nauwelijks leesbaar en vooral nogal cryptisch. Ik kon er geen wijs uit worden. Op het digitale vod zes vergaderonderwerpen. Bouwwerken die worden aangeduid met een BWT-code? Gemandateerd of voor grote commissie? Soort aanvraag: BV, BN of P? Geen verdere uitleg. De enige concrete aanwijzing is het bouwadres. Zuiderpad dertien? Hmm. Dat zou het wel eens kunnen zijn. Maar voor mij net iets te onzeker. Ik moest me in allerlei bochten wringen om er bij te kunnen zijn. De kans dat dat voor niks zou zijn achtte ik net iets te groot. Twee dagen na de vergadering van de welstandscommissie viel het definitieve besluit tijdens een raadsvergadering. Met als belangrijkste aanpassing de kleur bakstenen werd het ontwerp nu goed genoeg bevonden. Het komt op mij nogal arrogant over. “We hebben toch naar jullie geluisterd, wat wil je nog meer dan?” De bewoners hebben het gevoel dat de brandweerpost hun door de strot wordt geduwd. Daar lijkt het inderdaad op.
Wat mij verder verbaast? De gemeente Beemster overweegt nauwe samenwerking met de gemeente Purmerend? Waarom dan een brandweerpost bouwen als de brandweerkazerne in Purmerend op een steenworp afstand ligt? Wacht dan tenminste tot duidelijk is of die verregaande samenwerking tot stand komt. Als dat niet zo is kan er altijd nog gebouwd worden. Maarja, ik ben een leek als het om politiek gaat. En met gemeentelijke diensten die zo zuinig zijn met het geven van (leesbare) informatie zal dat voorlopig wel zo blijven. www.dirkzijn.nl
Deze column verscheen eerder in Dagblad Waterland.
Geen brug te ver
Ik kan niet wachten tot de ‘Milky Way Bridge’ af is. Het lijkt wel of ik de enige ben die enthousiast is? Nooit hoor ik mensen er iets positiefs over zeggen. Meestal gaat het erover dat de brug te duur is. Veel verder gaat de kritiek ook niet. Je kunt je afvragen of de kritiek terecht is. Wat is duur? Er staan wel meer grote uitgaven op de begroting van de gemeente. Het gaat erom of de brug het geld waard is.
De brug met de strategische ligging getuigt van stedenbouwkundige visie. De brug vormt meer dan alleen een fysieke verbinding tussen het oude centrum en de nieuwbouwwijk Weidevenne. Het verbindt de twee wijken letterlijk én figuurlijk. In de voorlichting beschrijft de gemeente het als volgt: ‘Door de bouw van de Melkwegbrug wordt de historische verbinding van de Melkweg met het oude centrum hersteld. De brug bestaat uit twee componenten: een route voor het fietsverkeer die met een brede slinger de oversteek maakt, en een hoge boog voor de voetgangers waarmee een hoogte van circa elf meter bereikt wordt. De brug wordt daarmee méér dan de snelst mogelijke overgang; het wordt een doel en een attractie op zich.’ Niks op aan te merken. De verbinding moet er komen en een stad heeft markeringspunten nodig. Kerken, parken, pleinen, bruggen en gebouwen vormen het gezicht van een stad of dorp. De plek bij het Tramplein schreeuwt om een markeringspunt. Ik bewonder de bedenker van het stedenbouwkundig plan. En de wethouder, die ondanks forse kritiek doorzet.
Grote projecten gaan nooit zonder slag of stoot, en zo hoort dat ook. Je moet je als stadsbestuur pas echt zorgen maken als niemand zich meer druk maakt over zulke grote uitgaven. De renovatie van de Koemarkt had eveneens heel wat voeten in de aarde. Zelfs toen het werk gedaan was moest er nog een bank in tweeën worden gesplitst om een belofte aan de kritische bewoners in te lossen. Ik geloof dat er nu geen Purmerender meer is die vindt dat de renovatie niet goed is uitgevoerd, of dat die teveel heeft gekost. Ik hoop dat het zo ook zal gaan met de Melkwegbrug.
Deze column verscheen eerder in Dagblad Waterland.
Occupy the Occupied
Ik was vorige week op beursplein 5 in A’dam, om het Occupy protest van dichtbij mee te maken. Ik was positief verrast door de opkomst en de diversiteit van mensen. Heus niet alleen maar werkschuwe hippies zoals de rechtse media ons wil doen laten geloven.
Van te voren was met klem gevraagt aan politieke partijen en vakbewegingen om dit protest niet te kapen voor hun eigen partij gewin. En hoewel Plasterk een Unilevertje deed door zijn steun te betuigen aan de occupy beweging, terwijl beide onderdeel van het probleem zijn, zag ik hem geen folders uitdelen van de Pvda.
De enige partij die wel zichtbaar aan zieltjes winnen deed was de SP. Nu zal ik niet ontkennen dat het gedachtegoed van de SP dichtbij de gevoelens van de mensen staat die op beursplein 5 aanwezig waren, maar netjes is het natuurlijk niet.
Laten we niet vergeten dat de SP een onderdeel is van het corrupte politieke systeem waar de mensen zwaar genoeg van hebben. En dat oppositie partijen in dit systeem vuile handen moeten maken om zich tussen de graaiers te kunnen handhaven. Kijk naar Jolande Sap en haar partij die oorlog voeren niet schuwt voor een stukje van de macht. Of de schijn van belangenverstrengeling met Mariko Peters.
Maar ook de SP heeft bijvoorbeeld zitten toekijken hoe wij de Euro en de EUSSR door de strot geduwd kregen. Of de commissie de Wit die Wellink niet het vuur aan de schenen durfde te leggen, terwijl Wellink in zijn boek ruitelijk toegeeft dat hij vanaf het begin geen goed gevoel had over Icesave. Kortom ook de SP is in dit systeem aan handen en voeten gebonden en lijkt er louter te zijn om de burger een vals gevoel van keuze te geven. Ondertussen gaat het roven door de gevestigde partijen op de achtergrond namelijk gewoon door.
De SP vond het flyeren kennelijk niet genoeg want het komt nu met een nieuwe beweging namelijk 1voorallen. (3 musketiers zijn weer eens hot na de zoveelste motion picture hollywood crap). Dus gaat de SP weer vrolijk verder met zieltjes winnen over de rug van de Occupy beweging. Terwijl we allemaal weten dat de SP in dit huidige systeem geen moer te vertellen heeft zonder vuile handen te maken en zich te schikken naar de macht van het grote geld.
FNV Jong: “Daar gaan wij nooit mee akkoord.”
“Uitgangspunt is dat jongeren over 40 jaar nog een goed pensioen hebben.” En daar gaat FNV Jong voor zorgen? “Het zou onverkoopbaar zijn dat er enorm grote risico’s worden genomen en dat jongeren straks geen pensioen hebben. Dat is onacceptabel en daar gaan wij dan ook nooit mee akkoord.”
Maar hoe doe je dat, niet akkoord gaan, als je geen gesprekspartner bent? Geen vakbond maar een netwerkorganisatie. Niemand die je serieus neemt, toch? Waar is het geluid van de ECHTE jongeren in de discussie over de pensioenen?
Boos!
Met een kopje koffie in de hand zit ik aan het begin van deze donderdagochtend het nieuws op nu.nl door te bladeren. Het inmiddels al standaard nieuws van de economische crisis met een sarcastische grijns voorbij bladerend, valt mijn oog op de volgende kop: ‘Helft in bijstand kan werken’. LINK.
De plannen die Minister de Krom heeft raken, zoals gewoonlijk, weer kant nog wal.
Iedereen die kan werken, moet werken. Nu is de definitie van ‘kunnen werken’ van het kabinet vaak, als je je aan kunt kleden, kun je werken. Of je nou een gezin hebt of zelfs het gore lef er een sociaal leven op na te houden boeit niet. Natuurlijk zit er een percentage mensen in de bijstand die misschien wel kan werken. Maar ik heb met moeite een slok koffie kunnen inslikken als ik lees dat bovengenoemde Minister vanaf 2013 ook een groot deel van de mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking wil laten vallen. Laten vallen. Het staat er echt. En zo voelt het ook.
Want jah, daar kom ik weer, ik ben zo een iemand met een lichamelijke beperking.
En de frustraties die nu weer boven komen drijven heb ik al meerdere malen moeten doorvoelen in bijvoorbeeld gesprekken met het UWV. Er word gezegd, als je de telefoon op kunt nemen, kun je dit ook op een andere plek doen, de hele dag door. Naar randvoorwaarden wordt niet gekeken. Vervoer, pauzes, vaker ziek zijn en andere aanpassingen zijn het pakje aan van de werkgever of de werknemer en niet van het UWV. Daar wordt geen rekening mee gehouden in de beoordeling. En daar knijpt het hem nou juist voor velen met mij.
Ze willen ook gaan bezuinigen op de re-integratiemiddelen. Ze kunnen beter eens gaan kijken bij de re-integratiebedrijven die dit geld krijgen. Want daar gaat een hoop mis! Heb er zelf ook al redelijk wat ervaring mee, ik heb duidelijk een verkeerd ‘vak’ gekozen.
En dan, het klapstuk: en ik quote: “Om werken lonender te maken, komt er ook een toets op het inkomen van een heel huishouden voor het krijgen van bijstand. Nu wordt alleen gekeken naar iemands vermogen en het inkomen van diens partner. Straks tellen ook de inkomsten van een meerderjarig inwonend kind mee.”
Wel godsgloeiende tering zeg! Dus als mijn 18 jarige, inwonend kind straks een bijbaantje heeft om zijn studie te bekostigen, wordt mijn uitkering gekort omdat mijn kind een inkomen heeft? Het kind wat ‘moet’ werken omdat het waarschijnlijk te weinig studiefinanciering heeft? Wat overigens wordt berekend op het inkomen van de ouders… Snapt u hem nog? Minder stufi omdat verwacht wordt dat pap en mam wel meebetalen en dan hoppa, de uitkering van mam korten omdat kindlief een bijbaan heeft. Hoe stimuleer je een kind zelfredzaam te zijn? Niet zo!
Een kind HOORT niet te werken voor z’n ouders, een kind hoort te werken om zichzelf te kunnen redden en op eigen benen te kunnen staan!
Had ik geen verantwoordelijkheden ging ik m’n geluk elders beproeven…
En ondertussen wil ik nog steeds mijn eigen praktijk… Heb nog niets van het UWV gehoord…
Column: De Kaasschaaf
Deze column verscheen eerder in Dagblad Waterland.
De Kaasschaaf
Als de politiek moet bezuinigen dan doet ze dat het liefst met beleid. Dat is beter dan de kaasschaafmethode zeggen de beleidsmakers er dan bij. Maar is dat wel zo? De kaasschaafmethode houdt in dat je van alle verschillende uitgavenposten een klein beetje – een plakje – afhaalt. Alle plakjes samen vormen dan het bedrag van de gewenste bezuiniging. Je kunt je inderdaad afvragen of deze methode de beste is. Misschien is het bouwen van een topsporthal wel veel belangrijker dan het wieden van het onkruid tussen de klinkers voor het gemeentehuis? Dan kun je beter bezuinigen op de plantsoenendienst en niet op het budget voor sport. Beleidsrijk bezuinigen heet dat. Er is over nagedacht.
Bezuinigingen vormen voor politici een mooie kans om visie en daadkracht te tonen. Het college van burgemeester en de wethouders gaat daar mee aan de slag. Een lastige opgave. Je doet het namelijk nooit goed. Of je het geld nou afhaalt van het potje voor cultuur, milieubeheer, jeugdzorg of veiligheid, ergens zal het pijn doen. Gemeentelijke diensten, verenigingen en stichtingen doen hun uiterste best om het college van b en w te overtuigen van de noodzaak voor (extra) geld of subsidie. Probeer hen er maar eens van te overtuigen dat ze met minder afkunnen. Waarop baseer je die keuze? Gebruik je daarvoor gezond verstand? Of onderzoek van derden? Hoe vertaal je de conclusie uit dat onderzoek naar beleid? En hoe gezond is je verstand?
Uit recent onderzoek blijkt dat Purmerend in de top 20 van fijnste woonsteden van Nederland staat. Dat kan dan misschien wel wat minder? Bijvoorbeeld wat minder subsidie naar Clup Welzijn. Je kunt je afvragen of hun eetclubjes, buurtbemiddelingsprojecten, gymnastieklessen en creatieve cursussen wel zo belangrijk zijn voor het welbehagen van de Purmerender? Feit is dat Clup Welzijn jaarlijks bijna drie miljoen euro subsidie ontvangt van de gemeente Purmerend. Dat is een heleboel geld. Belastinggeld.
Het zijn geen gemakkelijke keuzes die het college van b en w samen met de gemeenteraad moet maken. De kaasschaafmethode is al met al zo gek nog niet. Het is eerlijk en makkelijk uit te leggen aan alle betrokkenen. Dat is ook een vorm van beleid. Een slimme beleidsmaker heeft daar over nagedacht.
Betaalbare zorg en PGB
door Marc Chavannes
Soms lijkt het of Mark Rutte alles kan verkopen. Woensdag probeerde hij het schrappen van 90 procent van alle ‘persoonsgebonden zorgbudgetten’ als een ‘kwaliteitsimpuls voor de langdurige zorg’ aan de man te brengen. Het ging wat ver. Zeker voor een liberaal, die met zijn kabinet teruggrijpt op centrale sturing in de hoop de kosten te drukken.
Moed is het kabinet niet te ontzeggen. De zorgkosten blijven sterk toenemen. De premier overdrijft amper als hij zegt dat straks het onderwijs en, ja daar was ie weer, de veiligheid niet meer betaald kunnen worden als de gezondheidszorg een nog groter aandeel van de collectieve uitgaven opeist. En de nu gepresenteerde ingrepen willen alleen maar de groeivan de zorgkosten afremmen.
De verantwoordelijke staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten is verpleeghuisarts van beroep. Zij weet als geen ander hoeveel persoonlijke rampen achter al die afkortingen en begrotingsposten schuilgaan. In haar brief aan de Kamer geeft zij ook blijk die veelvormige werkelijkheid te overzien. En toch is de gekozen invalshoek vooral een financiële. En niet een die de kern van het vraagstuk aanpakt.
De echte bron van uit de pan rijzende zorgkosten ligt, afgezien van de vergrijzing, erin dat te veel mensen zorg krijgen die zij niet nodig hebben en niet de zorg krijgen waar zij wel behoefte aan hebben. Dat zal zo blijven zolang het marktmechanisch denken de discussie domineert.
Klik HIER voor het complete artikel op NRC weblogs.
Beschaving
Menzis boekt in 2010 voor de 2de keer op rij een winst van 130 miljoen euro op de zorgpolis van u en mij. Weet u het nog toen het ziekenfonds werd afgeschaft? Het zou er niet duurder op worden eerder goedkoper door de marktwerking.
Nou dat hebben we geweten, inmiddels betalen we het dubbele en stijgen de zorgpremies ieder jaar. En het ergste is nog wel, het is verplicht. Dus iemand die nauwelijks gebruikt maakt van zorg, want tandarts controle betaal ik zelf en verder heb ik een eigen risico van 150 euries, mag niet eens zelf besluiten om geen gebruik te maken van de reguliere zorg, want zorgpremie betalen is verplicht in Nederland.
Nou blijkt Menzis een organisatie te zijn zonder winstoogmerk, dus gaat het geld naar de reserves. Wat dat ook mag inhouden. Ik durf echter te wedden dat een aardig gedeelte naar de aandeelhouders en directie gaat in de vorm van bonussen. En Menzis zal heus niet de enige zorgverzekeraar zijn die een aardige winst geboekt heeft over de ruggen van onze zieke medemens.
Iedereen in het circuit pinkt een graantje mee, de specialist, want de zorg wordt ieder jaar weer duurder, het ziekenhuis want de zorg wordt ieder jaar weer duurder, de pharmaceutische industrie want die patenten moeten toch ergens van betaald worden, tot en met de ingehuurde interim manager aan toe. Ondertussen wordt door onze huidige regering onze opgebouwde verzorgingstaat steen voor steen afgebroken met alle bezuinigingen en het afschaffen van het PGB bijvoorbeeld. Terwijl de JFS straaljagers belangrijker worden geacht dan onze zieke medemens. En allemaal zodat een klein groepje mensen nog rijker kan worden dan ze nu al is. Dat heet dan beschaving.
