DirkZijn

Klinkt wel schattig. Bijna sexy. Maar jullie kennen Coby niet. Vandaag was het weer zover. Mijn halfjaarlijkse ritje Monnickendam. Op naar de tandarts. Op naar de mondhygiëniste. Op naar de beul. Twintig minuten lang met zweet in de handen stevig het stuur vast houden. Ik bedwing mezelf bij elk stoplicht om die U-turn te maken. Jarenlang heb ik, uit pure angst, de tandarts gemeden. Elk moment loert het gevaar dat de angst weer te groot wordt en ik tandartsverlof op neem van een jaar of wat.

Coby begon met complimenten: “Tandvlees ziet er mooi uit. Gaat goed met poetsen.” Nou. Dat valt mee. Ja, zeker, nou en of, ik gebruik regelmatig de tandenstoker *kuch* en elektrisch poetsen, ja vanzelfsprekend. Fieuw, geen preek. Opgelucht zak ik weg in de stoel. AAAHHH! Auw! Coby zet even het haakje, dat aan het eind van het stuk gereedschap zit, rechtop in mijn tandvlees. Goedverdoeme. Auw. Nog een keer. En nog eens. De tandarts heeft wel eens bij mij een gaatje geboord zonder verdoving, maar dat is niks vergeleken met het haakje van Coby. Probeert ze nou het tandsteen van de wortel van mijn tanden weg te schrapen?! Of ik mijn mond wat wijder open wil doen. Ik twijfel. In gedachten, kijk ik Coby vuil aan en probeer af te dwingen dat ze mijn tandvlees met rust laat. Als je niet ophoudt dan bijt ik je hand er met haakje en al af. Oppassen! Dan, toch maar braaf mondje open. Even later is deze hel voorbij en heb ik de rest van de dag nodig om bij te komen. En de rest van het half jaar om weer een ritje Monnickendam aan te durven.