Archief voor augustus 2010
Drecul: Dutroux en de 30 dode getuigen
Het is wel weer tijd voor een complot. Daar ben ik tenslotte in eerste instantie voor aangenomen. Dit keer een serieus onderwerp. We gaan terug naar midden jaren 90 waar een zaak in belgie de wereld op zijn grondvesten deed schudden, namelijk de zaak Dutroux.
Dutroux bleek meerdere kinderen ontvoerd, mishandeld, verkracht en vermoord te hebben. Ondanks sterke aanwijzingen dat Dutroux handelde in opdracht van een pedofielen netwerk, waarmee veel hoge en bekende mensen in verband werden gebracht, oordeelde het openbaar ministerie in Belgie dat Dutroux geheel op eigen houtje en voor eigen geneugten had gehandeld.
Mark Dutroux was in bezit van vijf huizen en meerdere bankrekeningen met daarop grote sommen geld.
Dat alles van een ww-uitkering. Anonieme getuige die als kind misbruikt zijn in dit netwerk en zelfs dader kennis hebben, omdat ze getuige waren van moorden op kleine kinderen, worden voor gek verklaard in het proces.
Als dat al geen alarmbellen doet rinkelen dan misschien deze volgende Duitse Documentaire uit 2001, die onderzoek deed naar de dood van 30 getuigen in het Dutroux proces, die belastend materiaal hadden omtrend het bewijs van een pedo netwerk.
Deze Docu zou ook in Belgie uitgezonden worden maar is op het laatste moment van de buis gehaald.
Update: Uit een docu van Netwerk, die gisteren te zien was, blijkt dat de politie in 1995 al een huiszoeking heeft gedaan bij Dutroux, waar een aantal home video’s in beslag werden genomen waarop Dutroux te zien is, terwijl hij kinderen misbruikt.
Deze homevideo’s hebben een jaar ongezien op een plank gelegen met als reden dat de politie niet over een videoapparaat beschikte.
Photo of the Day – National Geographic
Mahó Beach, St. Maarten
Drecul: The Story of Cosmetics
Dames, als al die smeerseltjes tegen rimpels echt helpen, waarom hebben jullie dan nog vingerafdrukken?
En nog een:
Drecul: Belangrijke Docu
Over hoe we al eeuwen genaaid worden door degenen die het geld beheren.
Baas boven baas (via @Tourflitser)
De Scanuppia, bij het Gardameer.
Parckpop kriebels
Het kriebelt altijd, zo vlak voor het Ilpendamse muziekfestival Parckpop (ja, met cee kaa!). Het mooiste vind ik het, om de week voor het optreden, bij een schemerig avondzonnetje even door het park te wandelen. Er heerst rust, net als de rest van het jaar in het Burgemeester van Oorschotplantsoen. De muziekkapel ziet er nog niet uit als het bruisende podium wat het gaat worden. Toch ruik je dat er iets gaat gebeuren. Het zal mijn verbeelding zijn, of anders is het de keet met toiletten die alvast is neergezet en de onrust aankondigt. Op zondag gaat het gebeuren, dringt het besef dan door. Het motiveert enorm. Die laatste repetities nog even alles op alles. De hele dag de koptelefoon op, om nog de laatste teksten uit het hoofd te leren. (Wat tamelijk kansloos is in mijn geval.) Ik mis het.
Als ik morgen naar Parckpop ga, dan ben ik doodgewoon bezoeker. Geen optreden deze keer. Geen adrenaline die door mijn lijf giert. Geen spanning die pas ver na het optreden weer afzakt. Het maakt het een stuk makkelijker om aandacht te hebben voor de omgeving. Prettig, omdat het festival één grote reünie is. Leuk dus om bij te praten. Vanzelfsprekend veel oude bekenden uit het dorp waar ik ben opgegroeid. Maar ook veel muziekliefhebbende vrienden en kennissen uit Purmerend en wijde omstreken. En natúúrlijk ga ik Hans Dekker even gedag zeggen. Hij is de Jan Smeets van Parckpop en tevens de eigenaar van mijn voormalige stamkroeg, Het Wapen van Ilpendam. Ooit, heeeel lang geleden was ik de eerste gitarist van het allereerste bandje dat speelde op de allereerste editie van Parckpop. Ik ben Hans tot op de dag van vandaag dankbaar dat hij mij die kans heeft gegeven. Het begin van mijn muzikale leven.
