Archief voor april 2010
Dirk Zijn was jarig
Nouja, half jarig dan. Op 14 oktober 2009 ging dit weblog in de lucht. Gisteren was dat precies een half jaar geleden. Tijd voor wat statistieken. In totaal 14.340 bezoeken door 8.530 absoluut unieke bezoekers uit 62 verschillende landen, die samen 32.485 pagina’s bezochten. Hofleverancier is Google met 4.077 bezoeken. Daarna volgen Nujij.nl (2992), direct verkeer (1735), Twitter (1219) Facebook (555), Hyves (540) en Ekodus.nl (439).
Best bezochte pagina’s: 1. homepage 2. dirk zijn 3. wesley sneijder is een eikel (met dank aan @dijkshoorn) 4. lily allen (onverklaarbare stormloop via bing.com) 5. bah! initium, navarra 6. wallpapers national geographic (categorie) 7. drecul: de zon is boos 8. drecul in da mix: de middeleeuwen hebben nooit bestaan 9. islam is geen religie maar een haatdragende ideologie 10. bijzondere bimbo.
De leerling staat centraal
Het is een veel gebruikte slogan in onderwijsland: de leerling staat centraal. Maar wat betekent het eigenlijk? Bedoel je daarmee dat de school het beste met de leerling voor heeft? Dat is zo vanzelfsprekend dat het idioot zou zijn daar aan te twijfelen. Als je echt de leerling centraal stelt, dan heeft hij iets te vertellen over zijn opleiding. Dan bespreek je wat hem interesseert en waar hij goed of slecht in is. Wat wil je leren en hoe ga je dat doen? De docent is dan de expert die hem begeleidt bij dat leerproces. Dat vraagt om maatwerk en een andere houding van de docent. Dan ben je niet meer alleen de persoon die uitleg geeft voor de klas en het tempo bepaalt. Daar hoort een andere organisatie bij, een andere manier van werken. Niet alleen voor de docent dus, maar voor de hele school, als organisatie.
Zolang leerlingen in klassen voor 99% allemaal dezelfde lesstof in hetzelfde tempo tot zich nemen is er geen ruimte voor ontwikkeling van het eigen talent. Scholen zijn als leerfabrieken. Je gaat er aan de ene kant in en komt er als eenheidsworst, aan de andere kant weer uit. Dat wisten de muzikanten van Pink Floyd ook al in 1979, toen zij Another Brick in The Wall schreven. Er zijn maar weinig scholen in Nederland, die anno 2010 veel verder komen.
Andere auto
Ik ben op zoek naar een andere auto. We hebben genoeg van onze rammelbak. We kochten het ding in Hellevoetsluis, een stukje voorbij Rotterdam. Ruim 95 kilometer van Purmerend. Geen idee wat ons bezielde. De door ons ingegeven zoekcriteria in AutoTrader leidde ons ver van huis. Iets ruimtelijks, niet te oud, station of mpv, met airco, niet te zwaar en het liefst een beetje zuinig en met flink wat garantie. Wisten wij veel. We hadden een krap budget en daar ga je al. Het werd een Ford Escort Station. Nou zijn er weinig auto’s die ik mooi vind, maar dit is zo’n beetje de lelijkste auto die ik kan verzinnen.
Meteen na het wegrijden bij de Ford-dealer in Hellevoetsluis had ik door dat er iets niet klopte. De remmen trilden en piepten dat het kraakte. Goedverdoeme, ik had het nog zo op de koopovereenkomst laten zetten: remmen repareren!!!!1!!1! Nog voor Rotjeknor rechtsomkeert. U-turn op de snelweg. Met de wegligging was in ieder geval niks mis. Die prutsers van de Ford garage hadden geen idee waar ze mee bezig waren. Ze hebben het echt geprobeerd. Binnen de garantietermijn ben ik vier keer terug geweest naar de garage. Twee keer in Hellevoetsluis en twee keer bij Ford in Purmerend. Remschijven afgedraaid en uiteindelijk vernieuwd, zeiden ze. Ik geloof er niks van. En mijn eigen vertrouwde garage, Jan Wals in Ilpendam, ook niet. Die kwamen er bovendien achter dat er welliswaar vier kersverse banden op zaten – zoals afgesproken – maar dat in alle vier een hoogteslag zat. Ik ben echt een sukkel als het om auto’s kopen gaat.
Drie jaar en ruim 40.000 km later is het nu. Na een een lange historie van schade en reparaties zijn we toe aan iets anders. De zoekcriteria zijn veranderd. Misschien kopen we wel een nieuwe of bijna nieuwe auto. Niet dat ik ineens rijk ben, ik wil gewoon geen gezeur meer. Ik heb er zelfs een lening of een leaseplan-dinges voor over. Iemand een suggestie voor een auto?
Dirk op DeJaap.nl
Leuke website: DeJaap.nl. Het concept en het motto van de website spreken mij aan. Mensen worden uitgenodigd om een bijdrage te leveren. Een groepsblog met als motto: ‘niet progressief of op andere wijze van zijn eigen moraal overtuigd’. Dat is ook mijn stellige overtuiging. 
Regelmatig lees ik op De Jaap artikelen die ik de moeite waard vind. Zoals gisteren, een artikel over De kloof tussen burger en wetenschap, van Linda Duits. Ik las het stuk op het moment dat ik bezig was met een artikel over de laatste uitzending van Peter R. de Vries. Over kindermoordenaar Koos H. Toen ik klaar was met schrijven vroeg ik mij af of het iets voor De Jaap zou zijn. En nu staat het erop. Leuk!
Hoog van de woontoren
Hoe staat het met de woontoren van zestig meter hoog in Weidevenne? De fractievoorzitter van GroenLinks in Purmerend schreef er over op haar weblog. Sinds ik er een aantal artikelen over plaatste, heb ik er niks meer van gehoord. Even op onderzoek dus. Om te beginnen op de website van GroenLinks. Niks nieuws. Daarna nieuwsgierig op zoek naar Hans Engels. Hij was als wethouder verantwoordelijk voor bouwplannen van de toren. Als je, zoals ik, hoog van de toren blaast over een wethouder, dan moet je ook de tijd nemen om te onderzoeken wat hem beweegt. Niet dat ik over het onderwerp veel meer te weten ben gekomen, maar ik was wel blij verrast met een column van zijn hand. Over vertrouwen en verantwoordelijkheid. Hoe toepasselijk. Oh… In het onderwijs. Niet zo toepasselijk, maar wél interessant.
Hans Engels legt uit hoe fundamenteel wantrouwen er voor zorgt dat er een overmaat aan regels en voorschriften ontstaat. Van het onderwijs maakt hij de verbinding naar de samenleving. De spijker op zijn kop als je het mij vraagt. Een politicus in Purmerend die in staat is tot zelfreflectie. Ik ben nog steeds benieuwd hoe het afloopt met de woontoren. Maar ik kijk in ieder geval anders naar Hans Engels.
Hyves voor orgaandonatie
Vanaf vandaag 10.30 uur hebben alle Hyvers de mogelijkheid om in hun profiel aan te geven of zij wel of geen orgaandonor zijn. Ook is het mogelijk om online te registreren. Hoe simpel kan het zijn.
Dan kan politiek Den Haag nog jaren blijven leuteren over wel of niet verplicht en hoe en wat. Deze actie van Hyves is nu al 100 procent meer effectief dan het Haagse beleid van de afgelopen eeuw. Je gaat er toch over nadenken. Het zal voor velen aanleiding zijn om werk te maken van donorregistratie. De laatste keer dat het aantal geregistreerde donoren omhoog schoot was na de donorshow van BNN. Lang leve de politiek!
Blauwschimmelkaas
Op zoek naar de lekkerste blauwschimmelkaas.
Je hebt ze van koemelk en schapenmelk. Er bestaat vast ook blauwschimmelkaas van nog een ander beest dat melk geeft, maar die ken ik niet. Roquefort is mijn favoriet voor bij stokbrood en borrel. Hij wordt gemaakt van schapenmelk en heeft ook een typische schapenkaas smaak. Je moet er van houden. In de supermarkt koop ik zelden of nooit roquefort of andere blauwschimmelkazen. Het ligt er vaak voorverpakt, in zo’n hardnekkig stuk plastic, waterig te worden. Als je de verpakking thuis met grof geweld probeert open te maken, loopt de snotterige blauwe schimmel vroegtijdig uit de verpakking. Niet lekker. Bij de kaasboeren in Nederland meer succes. Lekkere verse stevige roquefort, goed verpakt in kaaspapier. Als ik niet in de buurt van de kaasboer ben dan heb ik een goed en goedkoop alternatief van koemelk. Ik hou van de scherpe smaak van Danish Blue. Danablu heet het in de supermarkt. In zo’n driehoekig plastic bakje met deksel. Lang houdbaar. Blijft door de manier van verpakken goed stevig en fris. Net als roquefort heerlijk bij een stoere kruidige rode wijn.
Je hebt ook veel onzinkazen in de supermarkt. Blauwschimmelkazen die de naam geen eer aan doen. Het smaakt naar brie met blauwschimmel aroma. Castello bijvoorbeeld, hoef je echt niet te proberen. Magor en gorgonzola vind ik lekkerder bij pizza of pasta dan uit het vuistje. Hoewel ik bij de kaasboer een keer een pittige stevige gorgonzola heb gekocht die erg lekker was op de kaasplank. Gorris liet mij laatst een wijn proeven die ik daar graag eens bij zou drinken. Maar welke was dat ook alweer?
