Archief voor april 2010
Gast-column WebRegio.nl – P600 mist flair
Vandaag is er een gastcolumn van mij geplaatst op WebRegio.nl.
De opening van Purmerend 600 jaar, met een bomvolle koemarkt, was spectaculair. Artiesten uit Purmerend en omstreken maakten er een groot feest van. Onder andere Ten Sharp, de 3J’s en Danny de Munck, zorgden voor spetterende optredens. Het knallende vuurwerk aan het einde van de avond paste daar prima bij. Ik was razend enthousiast en had zin om erbij te horen. Dit zou een mooi jaar worden voor Purmerend. Graag was ik bereid om een bijdrage te leveren. Meehelpen met het feest.
Het programma van Purmerend 600 ziet er op papier niet slecht uit. Gedichtenwedstrijd, concerten, klaverjastoernooi, sportactiviteiten, puzzeltochten, poorterfeesten, operette, wijkfeesten, het klinkt allemaal gezellig. Wat opvalt, is dat heel veel programma-onderdelen al jaren plaatsvinden in Purmerend. Ze worden georganiseerd door verenigingen, kunstcentra en andere clubs. De organisatie heeft de evenementen opgenomen in het programma en er hun stempel op gedrukt. Zelfde evenement ander etiket. Daar is op zich niks mis mee, het zijn tenslotte de mensen zelf die het feest maken. Als de bevolking zich verbonden voelt met P600, dan ontstaat het feest vanzelf.
Lees meer op www.webregio.nl.
Drecul: Pedofilie binnen de Katholieke kerk al zo oud als de Katholieke kerk zelf
Pedofilie binnen de kerk zou veroorzaakt worden door de modernisering en teloorgang van onze maatschappij volgens onze huidige Paus.
Hij beklemtoonde dat kinderen moeten worden beschermd “tegen de vernederingen van de wrede manipulatie van de seksualiteit die de moderne samenleving tegenwoordig domineert”.
Ach meneer de Paus bekijkt u onderstaand filmpje even?
Blues Brothers meets Sister Act
Voor wie het wat lijkt?! Helaas heb ik dit jaar de boot gemist. De jaarlijkse voorstelling door docenten van Da Vinci College en SG Antoni Gaudí. Vorig jaar speelde ik mee in de musical Mama Mia. Nou ja, speelde… ik heb me er doorheen geworsteld. Ik had de enige repetitie gemist. Op de generale rekende ik op improvisatie – zoals het jaar daarvoor bij Doe Maar – maar het was toch de bedoeling dat ik tekstvast was. Nou, dat was ik niet. En daarom kon het gebeuren dat ik de drie regels tekst die ik had allemaal van een papiertje heb voorgelezen. Inclusief de zin: “Wil je met me trouwen?” Hoe romantisch is dat!?! Op mijn knieën, dat dan weer wel. Misschien komt het daardoor dat de uitnodiging om mee te doen mij dit jaar niet heeft bereikt. Ik had graag een liedje van de Blues Brothers gezongen. Raw Hide ofzo. Dat zingen ging vorig jaar ook helemaal niet verkeerd. Toch?
Vanavond is het weer zover. In de nieuwe theaterzaal van het Da Vinci College. Verdere informatie ontbreekt. Ik weet dat het is in het gebouw aan de Johanna Naberstraat in Purmerend, dat er twee voorstellingen zullen zijn, waarvan de eerste begint om 19.30 uur. Geloof ik. Op internet kan ik er niks over vinden en het mailtje dat ik erover kreeg heb ik alweer verwijderd. De opbrengst gaat volledig naar een goed doel. Vorig jaar was Kika het goede doel. Dus: wees daar of wees vierkant… Als ik na de rapportbesprekingen vanmiddag niet heel erg instort, dan ga ik er heen. Misschien.
Update: Ow, toch wat informatie online hier.
Voetbal op gras
Het was al weer jaren geleden. Zonder te overdrijven. In het vierde elftal van Purmerland op zondag. Dat is denk ik wel vijf jaar geleden. Het stond me toen tegen om elke zondag volledig aan voetbal te wijden. Dat wil zeggen, ‘s ochtends voetballen en ‘s middags en ‘s avonds niks meer waard zijn. Naar mate ik ouder word lijkt dat veld steeds breder en langer te worden. Trainen zou helpen, al was het maar een keer in de week. Maar dat lukte in dat laatste jaar bijzonder slecht vanwege een druk weekschema.
Elk jaar als het lente wordt – en het gras steeds groener – dan heb ik heimwee naar voetbal op gras. De geur, het buiten sporten en de lauwe thee met suiker in de afgetakelde kleedkamers. Dat allemaal, en nog veel meer. Het natte gras van de ochtenddauw, strijd met de tegenstander op het scherpst van de snede, een biertje na afloop. Ik mis het.
Zo langzamerhand heb ik steeds meer zin om weer te gaan voetballen bij een club. Helemaal na vandaag. Met zes docenten hebben we een partijtje gespeeld op de velden van Purmersteyn. De klassen van het Da Vinci College hebben daar gymles vanaf april. Heerlijk was het. Ik was kopot, al na vijf minuten. We hebben het bijna anderhalf uur volgehouden. In het begin wat onwennnig, maar het gevoel kwam wonderwel snel terug. De vlijmscherpe korte pass heb ik nog in huis. Ook weer zonder te overdrijven. Twee voorzetten vanaf de zijkant werden mooiteloos tot doelpunt gekopt.
Ik geloof dat er in Ilpendam nog wel een leuk elftal is waar ik misschien in zou passen. Maar eens horen binnenkort.
Gerrit Rietveld Academie
Maandag was ik op bezoek bij de Rietveld Academie in Amsterdam. De hogeschool voor de kunsten is ook ontworpen door de man die er zijn naam aan gaf: Gerrit Rietveld. Van meubelmaker tot kunstenaar tot architect, dat was de ontwikkeling die Rietveld doormaakte. Ik was al op jonge leeftijd onder de indruk van dat onmiskenbare vakmanschap. Ver voordat ik in Delft bouwkunde studeerde, was Rietveld mijn grote voorbeeld. Vooral de stoelen die hij heeft ontworpen vond ik prachtig. Functioneel en sierlijk tegelijk. Zijn meest bekende stoel vind ik het mooist zonder de verf. De blauwe, rode, gele en zwarte kleuren zijn later op de stoel gekomen, toen Rietveld zich aansloot bij kunstbeweging De Stijl. Piet Mondriaan en Theo van Doesburg waren aangesloten bij de beweging, en dan ontkom je niet aan die kleuren. De kleuren maken de stoel potsierlijk. Ongeverfd komt het functionele ontwerp mooi naar voren. De schoonheid van de eenvoud.
Maargoed, de Rietveld Academie. Wat een prachtige school! Ze ligt verscholen tussen tamelijk saaie kantoorgebouwen in Amsterdam Zuid, een stukje van de openbare weg. Als je aan komt rijden valt gelijk op dat het hier niet om één van die saaie gebouwen gaat. De kwaliteit druipt er vanaf, zonder dat je precies kan benoemen waar dat in zit. Dichter bij het gebouw voel je de energie van de studenten. Er wordt ook buiten druk gewerkt, je wordt er als het ware door naar binnen gezogen. Binnen vallen voor een oplettend oog de prachtig ontworpen details van het gebouw op. Ze zijn zó functioneel dat je er makkelijk aan voorbij gaat.
Het gebouw bruist. De tientallen werplaatsen die horen bij evenzoveel kunstrichtingen staan bol van creativiteit en levendigheid. Het lijkt in niks op de steriele ruimtes op de foto’s van de website. Misschien aan het begin van het jaar, als de jaarlijkse schoonmaakbeurt net is geweest. Een bijzonder prettige omgeving om te zijn. En bijzonder goed uitgerust met materiaal, machines en noem maar op. Ik was wel een beetje jaloers op mijn oude studievriendin die er nu directeur bedrijfsvoering is. Wie weet, kom ik er nog eens te werken.
Zoowhé! Het leeft
De gedichtenwedstrijd in het kader van Purmerend 600 jaar leeft! Na drie maanden niks geen reactie – nog geen ontvangstbevestiging – vandaag dit mailtje. Man man man.
Beste dichter,
Wij hebben het zeer op prijs gesteld, dat u heeft deelgenomen aan de gedichtenwedstrijd Purmerend in Poëzie, die is uitgeschreven naar aanleiding van 600 jaar Purmerend.
De driekoppige jury had een enorme klus aan het beoordelen en selecteren van de circa 350 ingezonden gedichten.
Helaas moeten wij u mededelen dat het door u ingezonden werk niet in de prijzen is gevallen.
Wij danken u vriendelijk voor uw inzending, inzet en enthousiasme en wensen u veel plezier en succes met uw poëtische liefhebberij.
Namens Dichterskring Waterland en het Feestcomité P 600.
Jaahooorr: Dirk Zijn & Speciale Saus
Het is zo ver. Het jaarlijks terugkerende oefenritueel. De band met de ambitie om minstens eens per jaar te reperteren. En vooruit, ook elk jaar een nieuw liedje. Als we dit volhouden – en dat doen we – dan hebben we over vijf jaar genoeg materiaal om een heul album vol te spelen. Dan nog vijf jaar om de opnames te maken en toch wel zeker tien om ze ook te mixen. Kijk! Dat noem ik nog eens carrièreplanning.
Het leven begínt pas bij 37 (of 41). Dirk Zijn!!!111!1!
